หลายคนคงไม่เคยคิดว่าวันนี้ของปีที่แล้วหรือปีก่อนๆที่ผ่านมาเรากำลังทำอะไรอยู่???เป็นอีกความคิดที่ผมได้มาจากผู้หญิงคนนึงที่ครั้งนึงเธอเคยถามกับตัวเองว่า “วันนี้ เวลานี้ของปีที่แล้วเธอกำลังทำอะไรอยุ่ ที่ใหน อยู่กับใครแล้วความรู้สึกตอนนั้นล่ะ”
ผมเองเมื่อมาคิดถึงคำที่เธอพูดจึงทำให้เราคิดหวนไปถึงอดีตของตัวเราเองที่ผ่านมา…………
.สำหรับผมเองนี่เราผ่านร้อนผ่านหนาวมา10แล้วเหรอแต่ความรู้สึกเหมือนมันผ่านมาไม่นานเอง
จากเด็กชายบ้านนอกๆตัวเล็กๆที่จบป.6แล้วดั้นด้นเข้าเรียนในเมืองซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดนั้นไม่ใช่ว่าครอบครัวจะร่ำรวยอะไรหรอกครับ..ฐานะก็ไม่แตกต่างไปจากครอบครัวข้างๆบ้านมากนักพ่อแม่ก็เป็นเกษตรกรทำไร่ทำนาครับ..ซึ่งระยะทางจากบ้านถึงโรงเรียนในตัวเมืองนั้นห่างไกลเกือบ60กิโลเมตรสมัยเมื่อ10ปีที่แล้วการเดินทางก็ยังไม่สะดวกมากนักต้องตื่นนอนตั้งแต่ตี5 เพื่ออกมารอรถประจำทางสมัยนั้นมี 45นาที -เกือบ1 ชั่วโมงมีมาคันนึงต้องตื่นแต่เช้าหน่อยครับเพื่อออกไปรอรถรอบ 06.00 เช้าถ้าไช้หน่อย ก็รออีกที 07.00 ใช้เวลาประมาณ1ชั้วโมงกว่าๆก็ไปถึงครั ตอนนั้นรถประจำทางก็มีสาย ขอนแก่น-มุกดาหารรถธรรมดาครับ 2ประตู 24 หน้าต่าง(คนในหมู่บ้านพาเอิ้นอิอิอิ)ค่ารถก็ 10 บาท และรถสาย
กาฬสินธุ์-บัวขาว ,กาฬสินธุ์- เขาวง
การเดินทางไม่ค่อยสะดวกมากนักทางพ่อ กับแม่ ท่านเองก็เลยให้ผมไปพักอยู่กับย่า,แลอา ซึ่งบ้านท่านเองอยู่ห่างจากดรงเรียนประมาณ 2 กิโลเองครับผมไปพักจัน-ศุกร์ เสาอาทิตก็กลับบ้าน วันจันทรืตอนเช้าก็ไปเรียนเหมือนเดิม ตอนนั้นผมเองแม่ให้ตังใช้อาทิตละ 200 บาท ลองหารดูนะครับว่าตกวันละเท่า??? ถ้ามีกิจกรรมหรือซื้อหนังสือก็ได้เพิ่มครับ ผมเหลือเก็บนะครับแต่ก็ไม่มากนัก…
จากเด็ก ป6 ก โรงเรียนสงเปลือยวิทยายนก้าวสู่ ม.1/5โรงเรียนกาฬสินธุ์พิทยาสรรพ์…ทั้งโรงเรียนมีผมคนเดียวครับที่ไปเรียนที่นั่นเพื่อนส่วนมากก็เรียนที่โรงเรียนประจำอำเภอผมเองไปแรกๆก็แทบไม่รู้จักใครเลยต้องไปเริ่มมีเพื่อนใหม่แต่ก็ยังดีครับที่หมู่บ้านของผมเองมีเพื่อรรุ่นเดียวกับผมไปเรียน2คนคือ ไอ้เบิร์ด ไอ้แชมป์(ขอเอ่ยนามนะเพื่อนนานๆทีเขียนประวัติตัวเอง) แต่ได้อยู่คนละห้องครับ เบร์ด 1/2 แช้มป์ 1/7 มีทั้งหมด12ห้องครับ แช้มกะเบิร์ดไม่ใช่เพื่อนที่จบจากโรงเรียนบ้านสงเปลือยครับจบมาจากโรงเรียนอื่นทั้งสองคนแต่เราไปเจอกันที่นั่นแล้วก็เป็นเพื่อนสนิทกัน..และเพื่อนที่อยุ่ที่บ้านที่ผมถือว่าเป็นเพื่อนตายของผมก็มี นุ แท็ก ไวไว เบิร์ด แชมป์ ก้อน เสถียร อีกหลายๆคนครับเราเล่นด้วยกันมาตังแต่เด็กจนถึงปัจจุบันก็ยังติดต่อกันเรื่ออยู่แม้กาลเวลาที่ต้องให้แต่ละคนห่างกันก็ตาม..
เด็กบ้านนอกอย่างผมได้มีโอกาศไปเรียนในเมือง6ปี จากม.1 -ม.6 ซึ่งเจอสิ่งแปลกๆใหม่ๆมากมายทังประสบการ ความรู้ เพื่อนๆๆที่มีอยุ่แทบทุกอำเภอในจังหวัดจนผ่านมาถึงทุกวันนี้ก็10ปีแล้วครับจากม.1 จนถึงปัจจุบัน
เพื่อนๆที่รู้จักกันต่างคนต่างแยกย้ายกันไปตามกาลเวลาที่หมุนให้พวกเราต้องก้าวไปกับมัน บางคนจบม.6มีโอกาศเข้าศึกษาต่อตามมหาวิทยาลัย เพื่อนบางคนก็จบ ม.6 แล้วต้องทำงานส่งตัวเองเรียนครับตามฐานะครอบครัวที่บางครอบครัวขัดสนนักขอยกตัวอย่างเพื่อนผม นุ เรียนเก่งมากสอบได้ทุนเรียนของประเทศญี่ปุ่น แต่ต้องพาดโอกาศไปเพราะสภาพคล่องทางครอบครัว
นุเองเป็นคนขยันกตัญญู สตรี สุราเมลัยไม่เคยแตะ ทั้งทำงานทั้งเรียนศึกษาด้วยตัวเองจนสามารถสอบเข้าทำงานบริษัทดีๆได้ทั้งๆที่จบ ม.6 ต้องสอบแข่งกะคนอื่นมากมาย คงเป็ยเพราะผลบุญที่นุทำไว้ครับต้องลำบากมามากผมเองนับถือน้ำใจเพื่อนคนนี้ที่สุดในบรรดาเพื่อนที่ผมรู้จักครับ…
ปัจจุบัน เบริด เรียนต่อ ป. โทที่ทางด้านวิศวะกรรมทางพลังงานที่มหาวิทยลัยพระจอมเกล้าธนบุรี
แชมป์ เป็นนักกฎหมายหนุ่ม อาชีพเสริมคือนักดนตรีตามผลับ ร้านอาหาร หรือแม้กระทั่งเป็นนักตนตรีข้างคนนสวนจตุจัตร
นุ ทำงานบริบํทอยู่สมุทรปราการครับ
ส่วนเพื่อนคนอื่นๆแยกย้ายกันทำงานมากมายแต่ละที่ไม่อาจได้เอ่ยถึงครับ เรากลุ่มเพื่อนๆๆทั้งหมดนานๆจะเอจกันครั้งยาม มเทศกาลหยุดปีใหม่ สงกรานต์ เราจะมีการฉลองกันอย่างข้ามคืน เมาข้ามวันเลยก็ว่าได้ครับ อิอิอิ
………………………………………………………………………………………………..คิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะครับ…………..
tong 27/06/51
ความเห็นล่าสุด