ภาวะโลกร้อน

     ปีนี้หน้าร้อนหรือฤดูแล้งมาเร็วกว่าทุกๆปีแค่กลางเดือนก.พก็ร้อนแล้วอุณหภูมิณ.วันนี้สุงสุดไกล้แตะที่40องศาทั้งๆที่ปีก่อนๆกลางเดือนหรือเดือนก.พ.ยังอากาศเย็นๆเหมือนปลายหน้าหนาวอยู่เลยคงเป้นสาเหตุที่เกิดภาวะเรือนกระจกหรือภาวะโลดร้อนนี่เองหน้าร้อนก็ร้อนตับแลบหน้าหนาวก็หนาวสุดๆเหมือนปีนี้ขนาดกรุงเทพที่ไม่เคยหนาวยังอากาศหนาวเลยเราทำงานอยู่ในห้องที่เย็นก็ดีหน่อยแต่คนอื่นที่เขาทำงานกลางแจ้งล่ะจะร้อนขนาดใหนพ่อแม่อยู่บ้านทำไร่ทำงานจะร้อนมากขนาดใหน???นี่แหละครับผลกระทบจากภาวะโลกร้อนยิ่งนับวันยิ่งรุนแรงขึ้นภัยธรรมชาติเริ่มคุกคามมนุยชาติไปทุกวันธาตุหลักทั้ง4ดิน น้ำ ลม และไฟของโลกเริ่มกลับมาย้อนทำลายมนุษย์โดยที่เกิดจากคนนี่เองที่ไปทำลายเขาก่อนดังตัวอย่างภัยธรรมชาติหนักๆที่ผ่านมาในแต่ละครั้งเช่นดินถล่มแผ่นดินไหวที่จินที่คนตาบนับหมื่นนับแสน,น้ำท่วมสึนามิของทะเลอันดามันอันนี้คนตายเป้นแสนเหมือนกัน,ลมพายุนากิสที่พม่าที่คร่าชีวิตมนุษย์ไปอีกเป็นแสนและสุดท้ายธาตุไฟยิ่งปีนี้ว่ากันว่าเป็นปีวัวไฟเกิดไฟใหม้ในหลายที่ไฟป่าในออสเตรียและไฟป่าในสหรัฐล้วนคร่าชีวิตมนุษย์ทั้งนั้น
      ผมว่านะถ้ายังเป็นอย่างนี้อีกสัก10หรือ20ปีลูกหลานของเราไม่มีที่อยู่แน่เลยถ้าทุกคนยังไม่ใส่ใจจริงจังข่วยกันเล็กๆน้อยๆเรื่องลดการใช้พลังงานช่วยลดภาวะโลกร้อนง่ายๆครับช่วยกันคนละไม้ละมือตอนพักเที่ยงไปกินข้าวปิดคอมฯปิดแอร์แค่นี้ก็ช่วยกันได้ละที่ห้องทำงานผมผมเองจะปิดคอมทุกวันก่อนไปพักเที่ยงอยางน้อยก็ลดการใช้พลังงานไปแล้ว1ชั่วโมง 

    
      เมื่อวันศุกร์ที่แล้วผมร่วมกับชมรมอาชีวอนามัยและความปลอดภัยได้ไปดูงานเรื่องอาชีวอนามัยและความปลอดภัยในการทำงานรวมถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมที่บริษัทhondaออโตโมบิล(ประเทศไทย)จำกัด(นิคมอุตสาหกรรมโรจนะจ.พระนครศรีอยุธยา)เป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่สำหรับผมได้เห็นกระบวนการผลิตรถยนต์ประมาณวันละ1000คันและหลายอย่างที่น่าทึงมากกระบานการผลิตใช้ROBOTหรือเครื่องจักรกลเป้นส่วนมากและที่สำคัญงานด้านความปลอดภัยของพนักงานในการปฏิบัติงานนั้นทางบริษัทได้ให้ความสำคัญเป็นอย่างมากและทางด้านสิ่งแวดล้อมเองก็มีระบบการนำพลังงานแสงอาทิตย์จากแผงรับsolar(ดังรูป)เข้ามาผลิตเป็นกระแสไฟฟ้าใช้ในโรงงานเกือบ80%จนได้รับรางวัลระดับประเทศมา10ปีซ้อน
    ผมเองแม้ไม่มีประสบการณ์การทำงานด้านสิ่งแวดล้อมเลยแต่ผมเองก็รู้สึกชอบนะและถ้ามีโอกาศอยากจะทำจริงๆจังๆสักทีครับ……….

Tagged: ชมรมอาชีวอนามัยและความปลอดภัย มสธ, ภัยธรรมชาติ, ภาวะโลกร้อน, ศึกษาดูงานสิ่งแวดล้อม

เหนื่อยๆ

………ช่วงนี้ภาระงานเยอะมากๆครับเนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่างในที่ทำงานถ้าเปลี่ยนไปในทางที่ดีก็ว่าไปอย่างแต่นี่เปลี่ยนไปในทางที่แย่ลงมากๆจากที่เคยทำอย่างหนึ่งกลับต้องมารับภาระงานใหม่ที่หนักโขจากที่ทำงานด้านข้อมูลของศูนย์ต้องกลับมาลงรหัสคนไข้นอกวันละ600-700คนต่อวันนั่งcodeรหัสคนไข้ผ่านหน้าจอคอมวันละ12ชม.กลับไปห้องนี่ตาแทบจะหลุดจากเบ้า…มีการรับคนเข้ามาเพิ่มมาเป็นหัวหน้าหน่วยงานคนใหม่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยดีแต่จะพูดเสียดสีนินทาไปตามประสาปากผู้หญิงน่าเบื่อหน่ายมากครับเหนื่อยกายมันไม่เท่าไรแต่เหนื่อยใจเบื่อคนนี่สิมันสุดๆจริงๆเหมือนน้ำท่วมปากจะพุดก็ไม่ได้วันๆผมเองได้แต่เอาหูไปนาตาไปไร่นั่งทำงานของตัวเองไปไม่ค่อยไปยุ่งกะใครมีหลายอย่างที่เปลี่ยนไปมากทั้งห้องทำงาน,ภาระงานและที่สำคัญเรื่องรายได้เงินเดือนหรือแม้กระทั่งค่าทำงานล่วงเวลาภาระงานใหม่เยอะขึ้นเท่าตัวเงินเดือนเท่าเดิมค่าล่วงเวลาหายแล้วผมจะเอาอะไรกินเนี่ยเหอะๆๆยิ่งเศรษฐกิจแบบนี้ด้วยแล้วยิ่งรู้สึกแย่ด้วยจากที่เคยทำงานอย่างอิสระต้องมาอยู่ในกฎเกณท์ใหม่ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปนี่คงไม่ใหวแน่ๆผมเองก็ทนๆมาหลายเดือนละตั้งแต่มีการเปลี่ยนแปลงแต่คราวนี้หนักหนาเหลือเกินนักสิ่งที่ผมมองต่อไปคงจะเป็นที่ทำงานใหม่กลับไปอยู่ตามโรงพยาบาลแถวบ้านประสบการณ์อยู่ที่นี่2ปีคงพอจะมีที่ให้เราทำบ้างอย่างน้อยก็คงจะสบายใจขึ้นคงหนีจากเมืองกรุงที่วุ่นวายไปอยู่บ้านเราคงจะดีแต่ต้องยอมรับความเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง…ผมเชื่อว่าสังคมบ้านเราแตกต่างจากกรุงเทพมากนักคงไม่ต้องปรับตัวมากมายครั้งที่แล้วผมเองก็ตัดสินใจที่จะไม่ไปรับราชการทหารอากาศเนื่องจากเหตุผลที่ผมไม่ค่อยจะชอบทหารสักเท่าไรและเรื่องความก้าวหน้าด้วยแล้วก็มีน้อยถ้าไปคงต้องได้ไปตั้งรกรากถิ่นฐานใหม่ที่นั่นเลย …….
httpv://www.youtube.com/watch?v=W90chrl6v28  
เอาคลิบมาให้ดูครับเพลงHomeของMichaelBubleเพลงสากลเก่าๆเนื้อหาดีๆที่กล่าวถึงคนนึงอยากกลับบ้านดังความหมายที่ว่า
              … มีผู้คนนับล้านอยู่รอบข้างแต่… ก็เหมือนอยู่คนเดียวในโลกนี้…
              … ฉันคงต้อง…หยุด..หยุดการเดินทางไว้เพียงเท่านี้…
              …เพราะไม่มีที่ไหน…ที่ฉันรู้สึกว่ามันคือบ้าน…
ซึ่งมันก็คงไม่ต่างอะไรจากผมในตอนนี้ในคลิบเธอผู้นี้ร้องได้เสียงเพราะมากๆสาวไทยhisoที่อยู่ต่างแดนคงอยากกลับเมืองไทยแต่ผมผู้บ่าวบ้านนอกมาอยู่กทม.อยากแล้วกลับบ้านครับ…………..

Tagged:

วันทำงานวันแรกของปี

วันนี้เป็นวันแรกการทำงานของปี2552หลังจากหยุดยาวเทศกาลปีใหม่ผมเองหยุดตั้งแต่วันที่29จนถึงวันที่4กลับบ้านต่างจังหวัดครับเจอญาติพี่น้องอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทุกคนได้เจอเพื่อนเก่าที่ห่างหายกันมานานได้นั่งตั้งวงท่ามกลางบรรยากาศหนาวๆเหมือนแต่ละปีที่ผ่านมาผมและเพื่อนจะนั่งcountdownจิบเบียร์เย็นๆที่บ้านผมเกือบทุกปีปีนี้มีพิเศษหน่อยก็ที่โรงเรียนมีงานทอดผ้าป่าการกุศลและงาน84ปีคืนสู่เหย้าศิษย์เก่าสปย.มีโอกาศร่วมทำบุญทอดผ้าป่าร่วมกับเพื่อนรุ่น2528ไม่ใช่ปีที่จบนะครับแต่เป็นปีพ.ศ.ที่เกิด

บรรยากาศคืนข้ามปีที่บ้านผมและเพื่อนๆขี้เมา

เริ่มเมาดูจากหลักฐานขวดที่ตั้งเรียงยาวเหยียด
นี่ครับอีกภาพเพื่อนสาวคนสวยสาวพริตตี้จากค่ายรถford

อีกวันผมและเพื่อนลุยบ่ปลาที่ทุ่งนาบ้านผมได้ปลามาหลายกิโลครับม่วนคักๆ

และอีกหลายๆภาพความประทับใจเพื่อนที่อยากได้รูปของตัวเองผมuploadไว้ให้ดูที่นี่แล้วครับคลิกเข้าไปโหลดได้เลย
วันเวลาแห่งความอบอุ่นภาพแห่งความสุขก้าวผ่านพ้นเทศกาลปีใหม่ไปทุกคนต่างมีภาระมีหน้าที่มีสิ่งที่ต้องให้สู้ให้ค้นหากันต่อไปทิ้งไว้เพียงภาพแห่งความทรงจำเหล่านี้ให้หวนคิดถึงวันเก่าๆที่ยังอยู่ในความทรงจำปีหน้าฟ้าใหม่หรือมีโอกาศเราคงได้ร่วมวงสังสรรกันอีกนะครับคิดถึง…tong

 

 

Tagged: คืนสู่เหย้า, ภาพแห่งความทรงจำ, วันทำงานวันแรก, เทศกาลปีใหม่, เพื่อน